ใช้ชีวิตอย่างอ่อนโยน แต่ไม่อ่อนแอ
แข็งแกร่ง แต่ไม่แข็งกระด้าง
ใช้ชีวิตให้คุ้มกับทุกๆ นาทีที่ได้มา

สมัยเด็กๆ ครูสอนศิลปะท่านหนึ่งสอนฉันเสมอว่าเวลาเราใช้ดินสอวาดภาพ เราห้ามใช้ยางลบ ตอนนั้นฉันไม่เข้าใจจุดประสงค์ของครูสักท่าไหร่ รู้แต่เพียงว่าเวลาฉันวาดภาพแล้วเส้นมันบิดเบี้ยว ฉันก็อยากจะให้มันตรงสวย แต่ทุกครั้งที่ฉันหยิบยางลบขึ้นมาเพื่อจะลบภาพนั้น ครูของฉันก็จะเตือนถึงกติกานั้นเสมอ สุดท้ายฉันจึงเลือกใช้วิธีต่อเติมภาพๆนั้นไปตาจินตนาการ
เช่นถ้าฉันตั่งใจวาดรูปหน้าคน แต่ฉันอาจเผลอวาดตากลมโตเกินไป ฉันก็จะใช้วิธีเปลี่ยนตากลมๆ นั้นเป็นแว่นตาแทน แม้นตอนนั้นฉันยังไม่เข้าใจว่า ทำไมฉันจึงไม่ได้รับอนุญาตให้ใช้ยางลบ และแม้นฉันจะไม่เคยคิดวาดรูป หน้าคนใส่แว่นมาก่อน แต่ฉันก็ได้รูปหน้าคนตามที่ต้องการ แถมยังภูมิใจ ว่าสามารถวาดภาพๆนั้นด้วยความมั่นใจ และไม่ต้องใช้ยางลบลบภาพเลยสักครั้ง
เวลาผ่านไป ฉันโตขึ้น ฉันเรียนรู้ว่า สิ่งที่ครูสอนวันนั้น แท้จริงแล้วมันปลูกฝังนิสัยหนึ่งให้กับฉัน นั่นคือ การเข้าใจธรรมชาติของความผิดพลาด
ความผิดพลาดเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นกับชีวิตของทุกคน และในชีวิตหนึ่งก็มีหลายครั้งที่ฉันได้พบมันโดยไม่ตั่งใจ สิ่งหนึ่งที่ทำให้ฉันยอมรับความผิดพลาดเหล่านั้น และรวบรวมสติเพื่อแก้ไขปัญหาต่างๆ ได้ ก็คือการที่ฉันเข้าใจว่า ธรรมชาติของความผิดพลาด คือ การที่มันเกิดขึ้นแล้ว จะคงอยู่ถาวร ฉันไม่ได้รับอนุญาตให้ใช้ยางลบ ลบความผิดพลาด แต่ฉันจำเป็นต้องใช้สมองต่อเติมแก้ไขภาพวาดของฉันให้สมบูรณ์ด้วยตัวเอง
ดังนั้นถ้าความผิดพลาดมันเกิดขึ้นกับเราแล้ว การที่เราจะมานั่งร้องห่มร้องไห้ อ้อนวอนขอแหกกฎเพื่อใช้ยางลบกลับไปแก้ไขมันนั้น ย่อมเป็นไปไม่ได้ สิ่งเดียวที่จะทำได้ ก็คือ รู้จักพลิกแพลงแก้ไขสิ่งเหล่านั้นด้วยสติ และวาดภาพของตัวเองต่อไปด้วยความระแวดระวังมากยิ่งขึ้น ทุกคนมีดินสอหนึ่งแท่งเพื่อที่จะวาดภาพชีวิตของเราให้สวยงาม แต่เราไม่มียางลบสักก้อนที่จะเอาไปลบสิ่งที่เราทำผิดพลาดมาแล้วได้
ดังนั้นเราต้องตั้งใจ และมีสติทุกครั้งที่ลากเส้น ถึงแม้ภาพที่เราวาดออกมาจะไม่เหมือนกับภาพที่เราฝันไว้สักเท่าไหร่ แต่มันก็ออกมาจากมือของเรา เราควรจะภูมิใจกับมันได้เสมอ ไม่ต้องกลัวหรอก แม้จะรู้ดีว่าสักวันหนึ่งเราอาจลากเส้นบิดเบี้ยวไปบ้าง เพราะถึงอย่างไร ฉันยังเชื่อว่า
"ถ้าสมองและหัวใจของเราทำงานอย่างเต็มที่ ภาพชีวิตเราก็งดงามได้โดยไม่ต้องใช้ยางลบ"


ชีวิตที่ดีกับชีวิตที่หม่นหมองต่างกันด้วยคำๆเดียว"ทัศนคติ"
ทัศนคติที่ดีคือการไม่ยอมแพ้เมื่อหกล้มลุกขึ้นมาก้าวเดินไปข้างหน้า
สร้างรอยเท้าของตนให้ปรากฎบนผืนโลกเพราะเมื่อจะจางและเล็ก
แต่ก็เป็นรอยเท้าของเราเอง..รอยเท้าเล็กๆของเราเอง
วินทร์ เลียววาริณ

เราเป็นคนที่มีความสุขกับชีวิต
หากเรียกแบบไม่สุดโต่งเกินไปคงต้องบอกว่า ทุกข์น้อย
ที่ทุกข์น้อยเพราะไม่นิยมนั่งจมอยู่กับความทุกข์นานนัก
เราเชื่อว่าคนเราไม่ได้เกิดมาเพื่อเป็นทุกข์
แต่เกิดมาเพื่อหาทางออกจากทุกข์ให้กับตัวเองให้เจอ
การพยายามทำความเข้าใจในอะไรต่อมิอะไร น่าจะช่วยให้
เราดำเนินชีวิตอย่างไม่หดหู่เกินไปนัก เพราะการพร่ำบ่นก่นด่า
ไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้นมา เรามักเชื่อว่าทุกอย่างมีที่มาและสาเหตุ
กระทั่งในพฤติกรรมที่เลวที่สุด หากเราพยายามทำความเข้าใจ
เราอาจจะเข้าใจมันได้
หากอยากเข้าใจผู้คน ก็คงต้องเรียนรู้จากความคิดของคนที่แตกต่าง
วิธีลัดสองอย่างที่ใช้ค่อนข้างบ่อย คือ การดูหนัง และอ่านหนังสือ
หนังสือเป็นการประมวลความคิดแบบกระชับ เปิดมุมในการมองโลก
ขณะที่หนังนั้นเป็นชีวิตขนาดย่อ ให้เราได้เรียนรู้จากประสบการณ์
ที่เราไม่มีโอกาสได้สัมผัส ชีวิตที่เราไม่ได้เกิดมาเป็นแบบนั้น
หนังเปรียบเสมือนชีวิตฉบับอัดแน่นและเข้มข้น เป็นช่วงชีวิต
ที่ถูกเลือกมาแล้วว่า น่าสนใจที่สุด นอกจากเรียนรู้แง่มุมใหม่
เรายังได้ทำความเข้าใจผู้คนในแบบนั้นๆ ไปด้วย
นิ้วกลม

โค้ดHi5โค้ดเพลงHi5เลือกที่จะเหงาคุยสด